Home

In de ochtend doen we niet veel. Het is prachtig weer. We hebben een heerlijk terras met een paar lekkere luie stoelen. Het zonnetje schijnt, en de boeken zijn nog steeds niet uit.

We kleuren lekker bij, en we willen best ook nog wel een keer naar de barbier. Er moeten weer wat hoofden worden geschoren en baarden bijgewerkt.
In Evesham is een Turkse barbier vlakbij het terrein van de oude abdij. We hebben geen afspraak nodig, dus we vallen met z’n vieren naar binnen — tot verbazing van de barbiers. Maar we worden vlot geholpen en een half uur later staan we fris weer buiten.

Daarna is het natuurlijk tijd voor thee en koffie. Het plaatselijke terras doet alleen taart in de ochtend, dus die hebben we er deze keer niet bij. Maar beter ook…

We willen daarna graag de kerk bezoeken, maar die blijkt gesloten te zijn. We lopen dus nog maar een beetje rond, kijken naar horloges en antiek en melden ons rond etenstijd bij Thai Emerald, waar we meer dan uitstekend eten.

Weer terug in de lodge genieten we op het terras van de vallende avond en van een paar scones die we nog hadden. Ons verblijf in de Cotswolds is alweer ten einde. Morgen rijden we naar de laatste bestemming van de vakantie: Londen.

Ago en Amand staan vroeg op. De eigenaar van het huisje rijdt ze om 7:15 uur naar de garage om de bus op te halen, die ze onaangeroerd aantreffen: eind goed, al goed.

Het is een prachtige ochtend.

We ontbijten gezamenlijk en maken ons op om Bicester Village, de nabij gelegen fashion outlet te bezoeken. Het wordt toch écht wel tijd dat we eens wat shoppen. Bijkomend voordeel is dat ze een Paul Smith hebben. Amand praat over niets anders…

Er is nog veel meer leuks te vinden, dus we shoppen gezellig mee: Molton Brown, Swatch… ze hebben de omzet van de week weer binnen.

Daarna rijden we naar Oxford om die mooie stad te bezoeken. Het is er vergeven van de toeristen (met name uit het Aziatische deel van de wereld), maar vooruit, het is nog geen Venetië of Barcelona…

We wandelen een beetje, maken wat gekke foto’s, en spenderen enige tijd in St. Mary’s Church.

We eten bij de Italiaan, en rijden daarna een uur terug naar onze accomodatie. Morgen doen we het rustig aan.

”Blockley?”, zult u zeggen… ”nooit van gehoord”. En dat is logisch. Maar als we zeggen ”Kembleford” gaat er misschien wel een lichtje op bij detectiveliefhebbers. In Blockley wordt namelijk de serie Father Brown opgenomen, hiervoor omgedoopt tot het fictieve Kembleford.
Het kleine dorpje ligt hier twintig minuten rijden vandaan, en als detectiveliefhebbers móeten we daar natuurlijk naartoe.

Het is werkelijk bijzonder pittoresk (net zoals de hele omgeving), en buitengewoon herkenbaar.

We kijken er een uurtje rond, drinken een gezellig kopje thee en koffie met de verplichte bijlagen. Helaas werkt het weer niet al te veel mee, dus we stappen in de auto en rijden terug naar Evesham.

Evesham had al in de 8e eeuw een abdij, één van de grootste in middeleeuws Engeland. Hier is natuurlijk niets meer van over maar er is nog steeds een mooi kerkje en klokketoren, in een stadscentrum dat verder niet zoveel voorstelt.

We besluiten in het stadje te blijven eten, en vinden een Indiaas restaurant. Als we binnenkomen blijkt er een stroomstoring te zijn. Er is geen licht in het restaurant, maar verder werkt alles naar behoren, dus we kunnen er gewoon eten.
Het wordt nog pikant als er een man binnenkomt die door de eigenaar onmiddellijk wordt gevraagd te vertrekken. Dat weigert hij, dus er ontstaat een woordenwisseling waarbij zelfs een paar klappen vallen. Er zijn nog een paar andere gasten, en als de man probeert verhaal te halen op ons laten we duidelijk blijken hier niet van gediend en in geïnteresseerd te zijn, en de man druipt af. De hele zaak kalmeert weer. De eigenaar vertelt ons dat het ging om een man die al een paar keer om werk is komen vragen, maar niet komt opdagen als hij hem daardwerkelijk inhuurt.

We eten echt uitstekend, de eigenaar is een leuke kerel, en tevreden verlaten we het restaurant, nog onwetend van het volgende avontuur dat ons te wachten staat…

Kent u dat verhaal van een personenbus die in een garage geparkeerd staat die bij terugkomst gesloten blijkt te zijn? Wij wel inmiddels… De garage bleek al om half zeven te sluiten — nooit naar gekeken natuurlijk, en het was inmiddels negen uur.
De garagehouder bellen bleek vruchteloos, en de bus stond ondertussen netjes en eenzaam achter een ijzeren hek. Gelukkig is onze lodge hier niet ver vandaan. We bellen een taxi die ons naar huis brengt. Dan maar morgenochtend de bus ophalen…

Wordt vervolgd!

Na het ontbijt laten we Devon achter ons, rijden nog een laatste maal door het prachtige landschap en begeven ons richting Cotswold.

Rond drie uur komen we aan bij de lodge.

We zijn verguld met wat we aantreffen.

We installeren ons, doen boodschappen bij de Super Tesco, en eten in de lodge. Morgen gaan we naar het dorpje waar Father Brown wordt opgenomen.

We hebben geen vastomlijnde plannen voor vandaag. De man van het toeristenbureau aan de haven van Lynmouth heeft ons geattendeerd op een mooie autorit door Exmoor, dus die besluiten we te gaan rijden, en dan maar te zien waar we uitkomen.

We wagen ons in de wildernis, waar de weg tussen Oare en Porlock Hill soms steil en akelig smal blijkt te zijn. We stuiten op het stokoude Robber’s Bridge. We kunnen er maar nét met de bus overheen.

Terwijl we daar parkeren lijkt het alsof de rechtervoorband van de bus lek is. We rijden door naar de garage in het volgende dorpje (dat we nog kennen van die leuke Worthleberry tearoom) en laten de band controleren. Er kan inderdaad flink wat lucht bij, maar de band hoeft vooralsnog niet vervangen te worden. We houden het uiteraard in gaten.

We vervolgen onze weg, lunchen bij de bus op de hoog gelegen heide en schieten een paar mooie plaatjes.

Toen we drie dagen geleden het gebied kwamen inrijden, werden we geattendeerd op een elfde-eeuws kerkje. Het blijkt te liggen in een plaatsje genaamd Parracombe, en we komen er weer langs op onze tocht.
We rijden het dorpje in, parkeren de bus, drinken uiteraard eerst thee en koffie met de noodzakelijke versgebakken traktatie (die werkelijk subliem en nog warm was), en wandelen een minuut of tien naar het kerkje. Het blijkt nog een hele klim te zijn maar we worden beloond: St. Petroc’s Church is een juweeltje, en we zijn de enige bezoekers.

De beheerder heeft ons al gauw in de gaten, en komt enthousiast wat toelichting geven. Oh, en de graven zijn nog intact…

We rijden terug naar de cottage, doen boodschappen voor het avondeten en brengen de laatste avond rustig door.

En passant vertelt Ago nog even dat ie vanmorgen de schapen voor de deur gefilmd heeft. Dat willen we onze volgers natuurlijk niet onthouden:

Ons verblijf in het prachtige Devon is ten einde gekomen. Morgen rijden we naar de Cotswolds.

Het wordt vandaag een warme dag. We doen het ’s morgens rustig aan, en rond het middaguur begeven we ons naar de Glen Lyn Gorge, die hier een paar mijl vandaan ligt.

Maar allereerst leek het ons een leuk idee om jullie te laten meegenieten van de omgeving, de autorit naar Lynmouth en weer terug naar de cottage. Het is wel een zit van maar liefst vier minuten; een gezellig muziekje maakt het echter wat draaglijker:

Bent u er nog?
Anyhow, we parkeren aanvankelijk bij de gorge, en voor 10 pond per persoon mogen we naar boven klimmen om de waterval te aanschouwen. Nu hebben we er in Noorwegen wel spectaculairder gezien. Desalniettemin is de wandeling mooi, en vallend water doet het altijd goed bij jong en oud.

Bovendien kan Hans de fotograaf nog een keer zijn grijsfilter inzetten:

Is het niet geweldig?

Diep onder indruk van het gebodene maken we uiteraard nog even de inmiddels niet meer weg te denken fourfie. We zijn in een goede bui, en maken er zelfs twee!

We strompelen weer naar beneden, en drinken beneden thee en koffie, uiteraard met de nodige bijlagen. Daarna stappen we in de auto naar de Lynton and Lynmouth Cliff Railway. Het piepkleine treintje (een soort funicolare) brengt je in een ritje van drie minuten naar het strand beneden.

Tot onze grote hilariteit blijken het strand en het haventje beneden om de hoek van de gorge te liggen. Dat hadden we dus ook kunnen lopen.

Moe van de warmte en het geslenter gaan we terug naar de cottage. Vanavond eten we in de plaatselijke inn, de Staghunters Inn.

We hebben inmiddels begrepen dat hier zóveel moois te zien is, dat we niet goed kunnen kiezen wat we gaan doen en bekijken.
Hier vlakbij begint de Porlock scenic toll road, en we besluiten die maar eens eerst te rijden. De kekke timelaps is niet helemaal geworden wat we wilden, maar de indruk is, denken wij, wel aardig

De uitzichten zijn prachtig (en dan te bedenken dat dit maar een paar mijl bij ons vandaan is).

We lunchen gezellig in de tuin van de Worthleberry Tearoom in Porlock.

Daarna vervolgen we onze trip richting Dunster. Dat schijnt een mooi oud stadje te zijn, met een kasteel op de berg.
We wandelen door de oude straatjes, en worden op iedere hoek verrast door de doorkijkjes.

Op de terugreis worden we nog op een paar mooie vergezichten getrakteerd.

Vandaag rijden we naar onze volgende accomodatie: Brendon in Exmoor National Park in Devon. We pakken onze spullen in en rijden om ongeveer 11 uur weg.

Halverwege de reis ligt het bekende Tintagel Castle. We denken dat het een goed idee is om daar te stoppen en te lunchen. En het kasteel te bekijken. Daar aankomende blijkt echter dat we een flink stuk moeten lopen en klimmen, én dat we niet de enige zijn die het daar mooi vinden. Bovendien knellen de naaldhakken, dus we lunchen alleen bij de bus op het parkeerterrein. Maar wel met mooi uitzicht:

Na de boterhammen vervolgen we onze weg richting Devon. Na een prachtige rit met spectaculaire vergezichten (hierover in de komende dagen meer) komen we rond 4 uur aan in de accomodatie. Het ligt werkelijk heel mooi, met grazende schapen voor de deur. Engelser kun je het niet treffen…

Vandaag brengen we gevieren een bezoek aan de barbier in Helston. De nodige baarden moeten getrimd, alsmede hoofden geschoren en neuzen gewaxt.

(zet geluid aan!)

Mohammed and team: thank you for a great time and service!

Na deze louterende ervaring lunchen we gezellig in het naastgelegen restaurantje. We doen nog even boodschappen, en de rest van de middag brengen we door in ledigheid.

Dit was alweer onze laatste dag in deze accomodatie. Morgen rijden we verder naar Brendon in Exmoor National Park.

Het plan is om vandaag Penzance te bezoeken en daarna door te rijden naar Lands End. Penzance ligt op de route, maar het is er dermate druk dat we niet eens een parkeerplek kunnen vinden.
We laten dit idee dus varen, en vervolgen onze weg naar Lands End.
Onderweg komen we langs het prachtig geleden Trewidden House and Garden.

Aldaar is een leuke theetuin, en we stoppen enige tijd voor een meer dan uitstekende lunch.

Daarna vervolgen we onze weg naar Lands End.

Hoewel de weg er naartoe steeds stiller wordt, blijkt het ter plaatse ongelofelijk druk met toeristenbussen en bezoekers zoals wij. Het lijkt een soort pretpark à la Noordkaap. Maar we kunnen er een mooie wandeling maken. De uitzichten zijn spectaculair.

Het begint te regenen, dus we zoeken onderdak in het restaurant, waar we worden bediend door een ongelofelijk leuke ober. Maar professioneel als we zijn, laten we natuurlijk niets van onze opwinding merken…

Als het weer een beetje opklaart, lopen we terug naar de auto en rijden naar een andere attractie in de buurt: St. Michael’s Mount.

Het is bewolkt en grijs, en dat zijn de perfecte omstandigheden voor fotograaf Hans om zijn gloednieuwe grijsfilter uit te proberen. Dit is het resultaat (en dit is dus zoals het de bedoeling was):

Na een uurtje klooien met de camera’s rijden we verder naar huis, halen onderweg nog even Chinees bij die leuke Jaren Tachtiguitspanning Uit Een Amerikaanse Speelfilm, en eten lekker in de cottage.

Morgen wordt een dag waar we al enige tijd naar uit kijken: we gaan met z’n vieren naar de plaatselijke Turkse barbier (stay tuned!).